Ażurowo-żakardowy szal

Pamiętacie jeszcze ten szal? Zaczęłam go robić dość dawno temu (początki tu), bo w kwietniu ubiegłego roku. Z początkami jesieni doczekał się nawet końca. Ale różne perypetie spowodowały, że zdjęcia powstały dopiero w zimie.

Wzór był mocno inspirowany szalem Renaissance Stropes autorstwa Kierana Foley'a. Podjęłam nawet marną próbę wydziergania oryginału, ale po kilku rządkach poddałam się. Szal okazał się zbyt pracochłonny i skomplikowany, bo nitkę trzeba było prowadzić z kilku kłębków naraz.

Jeśli chodzi o moją interpretację, to główną zmianą jest to, że paski ażuru i żakardu dziergane są poziomo, a nie pionowo. Pasy wzorów są dość spontanicznie dobierane. Wzory żakardowe dobrane są tak, żeby lewa strona również była atrakcyjna.

Generalnie jestem zadowolona z szala. Wyszedł kolorowy, tak jak lubię. Ładnie i bezproblemowo się zblokował, mimo, że część pasów jest ażurowych, a część żakardowych. Niestety jest chyba trochę za krótki. Muszę zastanowić się czy jest sens go wydłużać i czy jestem w stanie się do tego zebrać :-)

Ostatnio nie miałam zbytnio czasu na dzierganie. W minionym tygodniu nie miałam drutów w rękach chyba ani razu. A ostatni miesiąc minął mi w ekspresowym tempie. Ale mam nadzieję złapać jeszcze kilka zimowych wieczorów zanim nadejdzie wyczekiwana wiosna i nadrobić trochę zaległości!

Pozdrawiam serdecznie i życzę przyjemnej niedzieli!

Luźny kardigan

Ten kardigan zrobilam dość dawno i początkowo nie zapałaliśmy do siebie miłością. Gdy go skończyłam wydawał się zbyt luźny i za długi. Nie nosiłam go wcale. Pewnie wtedy miałam zły dzień, bo gdy go w końcu założyłam, okazało się, że mi się podoba i teraz bardzo chętnie go noszę.

Jego konstrukcja jest bardzo prosta. Ot, prostokąt rozpoczęty i zakończony ściągaczem, zszyty w dwóch miejscach, by powstały "dziury" na ręce. Jest to tak naprawdę ogromne, luźne bolerko. Inspirowałam się m.in. wzorem Stockinette Stitch Shrug.

Włóczka użyta do projektu to Drops Verdi. Żałuję, że została wycofana, bo chociaż mało szlachetny ma skład (48% akryl, 20% wełna, 17% poliester, 15% moher), to bardzo przyjemnie się nosi. Jest miękka, a przerabiana na drutach nr 8, jakby lejąca.

I była sprzedawana w ogromnych 350 g motkach - robiły pozytywne wrażenie :-) Z jednego motka zrobiłam dwa swetry i jeszcze trochę mi zostało. Ten waży tylko ok. 140g i mimo to jest ciepły.

Będę szukała substytutu dla tej włóczki. Koniecznie chcę zrobić kolejny kardigan, bo jest to bardzo prosta dzianina. Może wykończę jakieś zalegające zapasy :-)

Trochę skarpetek

Skarpetki lubię robić prawie tak samo jak czapki. Są kolorowe i można się nieźle wyżyć.

Ponieważ są małą robótką, dziergam je w tzw. międzyczasie. Zabieram je na wyjazdy, do autobusu, czy pociągu, na obiad do rodziców. Dlatego nie powstają z reguły szybko, z dnia na dzień, ale rozciąga się to w czasie.

Może to rodzić drobne kłopoty, gdy jedna skarpetka przeleży w torbie kilka tygodni i trzeba dorobić nagle drugą "identyczną". Dlatego zaczęłam sobie notować w telefonie takie szczegóły jak ilość oczek na ściągacz, przerabianie pięty, ilość oczek na spód i wierzch itp. Wydaje się to może łatwe do policzenia, ale czasem okazuje się, że nie jest. Telefon mam zawsze przy sobie, a notatki ułatwiają mi zrobienie drugiej skarpetki :-)

Poniżej trzy pary, wydziergane gdzieś między sierpniem, a grudniem. Dla Mamy, Siostry i dla mnie.

Dla Mamy zostały zrobione mniej więcej wg darmowego wzoru ze strony Dropsa. Użyłam włóczki Drops Fabel, którą bardzo lubię. Noszę często takie skarpetki, piorę je, i trzymają się bardzo dobrze.

Kolor guacalome spodobał mi się bardzo, dlatego czekam na promocję skarpetkową, bo chce podobne dla siebie!

Kolejna para to krótkie skarpetki dla Siostry. Takie do biegania po domu. Mam podobną parę stopek i choć myślałam, że nie będą praktyczne to świetnie mi się sprawdzają do krótkich botków. Nieźle grzeją stopy :-)

Trzecie para dla mnie, wydziergana z niecałego 1,5 motka Fabel wg bezpłatnego wzoru Buisness Casual. Tym razem nie żakardowe, przez co cieńsze. Kratka bardzo mi się spodobała, więc są do powtórzenia.

W nadchodzący weekend czeka mnie podróż pociągiem "pendolinem". Będzie to okazja do dziergania kolejnej pary! :-)

Pozdrawiam serdecznie

Komin bardzo gruby

Jeszcze w minionym roku zrobiłam sobie komin na drutach z pozostałej po moim ślubnym ponczo wełny. Zużyłam co do ostatniej niteczki dwa motki grubej Drops Andes, ale ponieważ robiłam na grubych drutach nr 8, to komin wyszedł bardzo luźny. Dodatkowo robiłam w całości prawymi, bez żadnego wykończenia brzegów, które przez to się wywijały i po prostu układał się źle. Nie nosiłam go prawie wcale i wylądował na dnie szuflady.

Aż kilka dni temu postanowiłam go naprawić i o to jest! Piękny, ciepły, gruby i zdecydowanie mój ulubiony teraz!

Reaktywacja komina polegała na podszyciu go od spodu warstwą milutkiego pluszu. A że jestem okropnym zmarzluchem, a ostatnie mrozy dały mi w kość, dodałam jeszcze w środek warstwę polaru, więc komin jest teraz naprawdę gruby :-)

Całość szyłam oczywiście ręcznie i przyznam, że porządnie się namęczyłam, bo igła niechętnie przechodziła przez plusz. Jedną nawet złamałam. A ponieważ moje doświadczenia krawieckie są bardzo skąpe, dlatego przeżyłam chwile załamania, gdy okazało się, że zszyłam go źle i nie da się przewrócić na prawą stronę ;-)

Na szczęście z końcowego efektu jestem zadowolona, a szew wyszedł, moim zdaniem, całkiem nieźle. Komin jest praktycznie dwustronny, chociaż zdecydowanie wolę mieć przy szyi milutki plusz od lekko gryzącej alpaki ;-) Do tego wspaniale się układa i ostatnio noszę go naprawdę często!

No i ten dzisiejszy śnieg, praktycznie pierwszy tej zimy! Czy u Was też jest tak pięknie i biało?

Czapka całkiem gruba

W pierwszym poście w 2016 chwalę się ostatnią chyba robótką zakończoną w minionym roku.
Jest to czapa trochę inna niż zazwyczaj, prościutka, ale kolorowa.

Dziergałam ją podwójną nitką z włóczki Big Fabel Drops na drutach nr 6. I mogłoby się wydawać, a wręcz nawet mi się wydawało, że będzie to ekspresowa robótka na jeden, góra dwa wieczory, ale... Ale przeliczyłam się. Prułam tą czapkę 5 razy, aż myślałam, że całkowicie stracę cierpliwość. Nie mam zbytniego doświadczenia z czapkami z podobnej wełny, więc miałam problem z rozmiarem. A to za duża, duuużo za duża. A to za mała. Całość prac rozciągnęła mi się chyba na 2 tygodnie ;-) Aż w końcu zrobiłam próbkę, przeliczyłam jak należy i poszło!







Oprócz tego mam pokończonych troszkę skarpetek, no i dalej nie zmierzyłam się ze zbyt długimi rękawami w siostrzanym swetrze... ;-)

W Nowym Roku, życzę mnóstwo motków do miziania, wspaniałych pomysłów i cudnych robótek!
Pozdrawiam serdecznie!

Lopapeysa dla Siostry

Uff... zanim mi się całkowicie tutaj zakurzy szybciutko pokazuję islandzki sweter wydziergany dla mojej Siostry. Niestety zimy nie ma, więc nie został jeszcze przetestowany w odpowiednich warunkach, ale mam nadzieję, że jeszcze się przyda.. :-)

Wełnę Alaffoslopi zakupiłam w miniiceland. Dziergałam na "szóstkach" i szło mi całkiem dobrze. Powiem, że nawet za dobrze, bo rękawy zrobiłam za długie o jakieś 15 cm ;-) Na zdjęciach są podwinięte. Ściągacz rękawów jest biały i z ozdobnym wzorem identycznym jak dół. Żeby uratować sweter, planuję obciąć je do odpowiedniej długości i dorobić szare ściągacze. Rękawy były robione od dołu i nie wyobrażam sobie prucia całości... Mam nadzieję, że sweter nie straci uroku, skoro z podwiniętymi rękawami nie wygląda źle.

Sweter jest bardzo ciepły, a wełna po praniu nie jest aż tak szorstka. Jako odzież wierzchnia nadaje się idealnie, chociaż niestety zostawia drobne włoski. Mam nadzieję, że tylko przez jakiś czas. 

Ten sweter, podobnie jak poprzedni Lopapeysa wyszedł również odrobinkę za duży. Mam nadzieję, że trzeci będzie miał idealny rozmiar. Tym bardziej, że w końcu będzie dla mnie!